www.szkaplerz.pl  Świadectwa współczesne
W pierwszą sobotę maja w bydgoskiej Katedrze została odprawiona uroczysta Eucharystia ku czci Niepokalanej Dziewicy Najświętszej Maryi Panny, którą sprawował Ojciec Karmelita Krzysztof Jank. W Eucharystii wzięli udział Wolontariusze Stow. „Bractwo Więzienne” wraz z Braćmi osadzonymi w Oddziale Zewnętrznym Aresztu Śledczego w Bydgoszczy. Po Mszy świętej miało miejsce uroczyste nałożenie szkaplerza  Wśród wiernych, którzy chcą szczególnie oddać się pod opiekę matce Najświętszej znalazł się Arek, odbywający karę pozbawienia wolności w bydgoskim więzieniu. Następnie  przy dobrej kawie i smacznej drożdżówce   maślanej odbyło się  u OO. Kapucynów dla całej wspólnoty spotkanie dyskusyjne z Ojcem Grzegorzem  – opiekunem duchowym Stow. Alwernia – na temat szkodliwości uzależnień oraz roli społecznej Stowarzyszeń pożytku publicznego. Dziękujemy wszystkim, którzy przyczynili się do zrealizowania tego majowego Dnia Skupienia.

Wykaz instytucji zajmujących się darmową pomocą prawną

prawoity.pl

W dniu 26 marca br. w Dworku nad Brdą w Bydgoszczy odbyła się Debata pn. „Problemy readaptacji więźniów ze szczególnym uwzględnieniem narzędzi ekonomii społecznej”. Organizatorem Debaty było Kujawsko- Pałuckie Centrum Ekonomii Społecznej przy Wyższej Szkole Gospodarki w Bydgoszczy oraz Stow. „Bractwo Więzienne” Oddział Kujawsko-Pomorski. Debata pokazała   szeroki zakres oddziaływań na osadzonych, przebywających w Zakładach Karnych jak również zbyt mało zgospodarowany obszar readaptacji społecznej po zakończeniu kary. Readaptacja, to przede wszystkim trzeźwość i praca oraz grupa wsparcia. Warto byłoby pomyśleć nad „zielonym światłem” dla pracodawców zatrudniających byłych więźniów, żeby przełamać stygmatyzację osób karanych. Spółdzielnie Socjalne są dużą nadzieją dla zagrożonych wykluczeniem społecznym osób. Dobrym rozwiązaniem byłoby stworzenie Ośrodka Readaptacji i Pomocy Skazanym w Bydgoszczy, przy zintegrowanym udziale podmiotów społecznych. Jeżeli nie podejmie się żadnych działań, będziemy zaprzeczać samym sobie, starając się z jednej strony o większe bezpieczeństwo miasta a z drugiej uniemożliwiając readaptację byłym więźniom - również wielokrotnym recydywistom.

Program Debaty:- Prezentacja założeń projektu KPCES  [dr Paweł Sobierajski – WSG]

- Prawa więźnia w kontekście praw człowieka (z uwzględnieniem zagadnień związanych z zatrudnieniem
i wynagradzaniem skazanych)[dr Agnieszka Wedeł-Domaradzka]

- Przygotowanie osadzonych w ZK do życia na wolności [mjr Aleksandra Gapska - OISW]

- Psychologiczne aspekty adaptacji więźniów

-  ”Mentoring w Polsce i zagranicą jako alternatywny sposób pomocy byłym więźniom”.
[mgr Dominika Heller - WSG]

- Prezentacja działalności  Stowarzyszenia „Bractwo Więzienne” 
 [Anna Stranz – Stow. „Bractwo Więzienne”]

- Drogi powrotu – readaptacja społeczno –zawodowa z perspektywy byłych więźniów 
[Adrian Janczur , Kazimierz Pawłowski] 

 - Współpraca  kuratora  z podmiotami środowiska lokalnego czynnikiem skutecznej integracji społecznej byłych więźniów [Janina Woźniak - Kurator specjalista – Sąd Rejonowy w Bydgoszczy]

- „Spółdzielczość socjalna jako alternatywa w procesie reaktywizacji społeczno-zawodowej byłych więźniów” [Zofia Ziemba – Spółdzielnia Kreatywni]

- Dyskusja i wnioski: Narzędzia wsparcia więźniów w powrocie do społeczeństwa

Radio PIK red. Ewa Dąbrowska „Byłem w Więzieniu” 
Audycja z cyklu „Pierwszy dzień tygodnia”

Przewodnik Katolicki 12/2012 red. Michał Bondyra
Świadectwo byłego więźnia pt.:”I przy mojej rodzinie stój”

Z okazji zbliżającego się Ogólnopolskiego Dnia Modlitw za Więźniów, w ramach uroczystości lokalnych, w bydgoskiej Bazylice  św. Wincentego a Paulo została odprawiona przez Kapelana Aresztu Śledczego w Bydgoszczy- Ks. Andrzeja Rybkę Msza święta w Intencji Więźniów. Na Eucharystię przybyli zaproszeni goście: Krajowa Prezes Stow.„Bractwo Więzienne” – Elżbieta Krzywik, Pracownicy Służby Penitencjarnej, Kuratorzy, Studenci, Wolontariusze „Bractwa”
 a przede wszystkim  Osadzeni w Oddziale Zewnętrznym Aresztu Śledczego,
w Zakładzie Karnym w Bydgoszczy oraz byli Więźniowie. Podczas Mszy świętej świadectwa swojej wiary i przemiany życia złożyli byli Więźniowie  – Kazimierz Pawłowski nagrodzony przez Prison Fellowship International za zasługi w ewangelizacji Więźniów oraz Adrian Janczur – dziś wzorowy mąż i ojciec czwórki dzieci, który jako wynagrodzenie za dawne życie służy w OSP. W procesji z darami Więźniowie zanieśli oprócz darów Eucharystycznych – różańce robione przez Więźniów, obraz namalowany przez Kazimierza Pawłowskiego oraz kwiaty. Wielkopostne pieśni w wykonaniu Piotra Zaporowicza i Jarosława Wardowskiego były kanwą do kontemplacji Męki Pana Jezusa. Po Eucharystii odbył się koncert zespołu „Bractwa Więziennego”.  Następnie zaproszeni goście udali się do Kawiarenki przy Bazylice na kawę i słodki poczęstunek.

Dziękujemy wszystkim, którzy przyczynili się do zrealizowania tej pięknej Uroczystości !
Serdeczne Bóg Zapłać !

 W przypadku mojej osoby wygląda to tak, iż gdybym nie wierzył że napiszę to świadectwo to nawet nie zacząłbym pisać. Ta zależność jest prosta i logiczna, że niemal każde moje działanie jest zależne od wiary, ponieważ dzięki Niej mogę się rozwijać. Bo zło, które wyrządziłem ludziom i sobie – to moja wina. Dzisiaj jest ważna dla mnie świadomość tego, że to nie Bóg odwrócił się ode mnie, lecz  ja to uczyniłem, a On przez cały czas jak dobry Ojciec czekał cierpliwie na mój powrót. Piszę tak ponieważ doświadczyłem fakt na sobie, że gdy jej nie pielęgnowałem i nie karmiłem modlitwą, to ją utraciłem. Konsekwencją jest mój pobyt w więzieniu. Na koniec dodam, że wiara dlatego jest taka ważna w życiu, gdyż pozwala pokonać wszelkie trudności, podsuwa myśli, że choć z ludzkiego punktu widzenia spotyka mnie coś niesprawiedliwego to może mimo wszystko ma to jakiś sens i czemuś będzie to służyć. Wiara domaga się ode mnie pewnego ryzyka, coś w rodzaju zawierzenia – mimo to, że rozum dyktuje coś innego. Wiara tym się różni od wiedzy, że zawiera element niepewności. Myślę, że właśnie za tę niepewność otrzymuję nagrodę w postaci siły niezbędnej do przezwyciężania przeszkód i trudności, a Bóg nigdy nie zsyła na mnie więcej niż jestem w stanie udźwignąć. Pomagają mi też w tym słowem i duchem ludzie z „Bractwa Więziennego”
 i Karmelitanki Bose, z którymi koresponduję, gdyż znają moją sytuacje. Wielkie Bóg zapłać! Zakończę to świadectwo cytatem z wiersza Czesława Miłosza:

„ Oto ja modlę się do Ciebie, ponieważ nie modlić się nie umiem
 Bo moje serce Ciebie pożąda, …
 I tak ma być,  żeby ci, którzy cierpią, dalej cierpieli,
 wysławiając Twoje Imię.
                                                                                    Mieczysław

MYŚLI ŚW. AUGUSTYNA

 Miłość porusza się na dwóch nogach: jedną z nich jest miłość do Boga, drugą do ludzi.        
              Rób wszystko, żebyś nie kuśtykał, ale biegnij na obu, aż do samego Boga.

 Bóg miłuje nas takimi, jakimi będziemy, a nie takimi, jakimi jesteśmy.

 Jaka miłość – taki człowiek.

 Idziemy do Boga nie drogą, lecz miłością.

 Człowiek jest tyle wart, ile jest w stanie kochać.

 Niespokojne jest serce nasze, dopóki w Tobie nie spocznie (Boże).

 O tyle stajesz się z dnia na dzień piękniejszy, o ile wzrasta w tobie miłość. Bo miłość jest                
               ozdobą duszy, jest jej pięknem.

 Jeśli chcesz być wielki, zaczynaj od rzeczy małych. Zakładaj głęboki fundament pokory,     
            skoro zamierzasz budować wysoko.

 Pracuj tak, jakby wszystko zależało od ciebie ale ufaj tak, jakby wszystko zależało od Boga.

 Istnieją dwa rodzaje jałmużny: dawanie i przebaczanie. Dawanie tego, co dobrego zdobyłeś;                    
            przebaczanie tego, co wycierpiałeś.
 
 Pokora i wstyd po uczynionym grzechu daleko są milsze Bogu, niż pycha po spełnieniu      
            dobrego uczynku.

  Początkiem dobrych czynów jest wyznanie złych.

 Śmierć, której ludzie się boją, to jest odłączenie duszy od ciała, natomiast śmierć, której  
            ludzie się nie boją, a bać powinni, to jest odłączenie od Boga.

 Jaka myśl, taki czyn.

 Błądzenie jest rzeczą ludzką, ale dobrowolne trwanie w błędzie jest rzeczą diabelską.
 
 Strumień łaski nie wspina się na wzgórza pychy, lecz spływa w doliny pokory.

 Nie chodź na rynek, wejdź w siebie, we wnętrzu człowieka mieszka prawda.

 Dwojako chybiamy w naszych stosunkach z ludźmi: gdy ich krzywdzimy i gdy im nie
             pomagamy, choć pomóc możemy.

 Złem jest złe używanie dobra.

 Zły człowiek nie chce mieć prawdy Ewangelii przed sobą, lecz za sobą. Gdy są te prawdy
            przed tobą, to cię prowadzą, a gdy za tobą to cię obarczają.

 Gdzie Bóg jest na pierwszym miejscu, tam wszystko jest na swoim miejscu.

 Małe rzeczy są naprawdę małe, ale być wiernym w małych rzeczach – to wielka rzecz.

 Boże, daj mi siłę, abym mógł zrobić wszystko, czego ode mnie żądasz. A potem żądaj ode
            mnie, czego chcesz.

Nasza obecna sytuacja materialna nie pozwala nam nawet  odpisywać na listy od Więźniów,
któych otrzymujemy coraz więcej, bo około 80-100 sztuk w miesiącu.

Musieliśmy zawiesić pomoc materialną,
nawet w postaci materiałów piśmienniczych i znaczków.

Dla kontynuowania działalności naszego Stowarzyszenia niezbędna jest nam pomoc duchowa i materialna. Zwracamy się zatem z prośbą do Ciebie Bracie i Siostro o ten biblijny „wdowi grosz”. Naszym podziękowaniem dla osób wspierających naszą działalność jest modlitwa za kratami z osadzonymi, podczas naszych spotkań ewangelizacyjnych.
Za okazane dobro – Bóg zapłać !
Wolontariusze

Nazwa posiadacza rachunku:
Stowarzyszenie „Bractwo Więzienne” Oddział Kujawsko-Pomorski
85-033 Bydgoszcz, Pl. Kościeleckich 7,
Multi Bank – Nr rachunku : 27 1140 2017 0000 4402 1226 5619

XX Światowy Dzień Chorego zgromadził w Kościele pw. św. Andrzeja Boboli w Bydgoszczy wiernych, pragnących przeżyć Eucharystię z Sakramentem namaszczenia chorych. Msza św. została poprzedzona Koronką do Miłosierdzia Bożego. Wśród wiernych byli osadzeni z OZ AŚ w Bydgoszczy, którzy mieli za zadanie pomagać niepełnosprawnym, a szczególnie osobom na wózkach. Mszę świetą odprawiał Ojciec Jerzy Kacprzyk, który odczytał Orędzie Ojca świętego Benedykta XVI na Światowy Dzień Chorych. Następnie Ojciec w kilku słowach nakreślił owoce cierpienia zjednoczonego z Chrystusem, które czyni z ludzi gigantów duchowych.  Wspólnota Odnowy w Duchu Świętym, animowała uwielbienie Boga  modlitwą spontaniczną
i śpiewem. 22 lutego br. w Oratorium Jana Pawła II bł. u oo. Jezuitów o godz.18.00 rozpoczyna się kolejne
SEMINARIUM ODNOWY W DUCHU ŚWIĘTYM – zapraszamy !

Orędzie Ojca Świetego Benedykta XVI na XX Światowy Dzień Chorego 11.02.2012

Drodzy bracia i siostry,

Z okazji przypadającego 11 lutego, we wspomnienie liturgiczne Matki Bożej z Lourdes Światowego Dnia Chorego wspólnoty diecezjalne zgromadzą się wokół swych biskupów na modlitwę, by zastanowić się i podjąć inicjatywy uwrażliwiające na rzeczywistość cierpienia. Obchodzony obecnie Rok św. Pawła daje nam stosowną okazję, by wraz z apostołem Pawłem rozważyć fakt, że: „jak obfitują w nas cierpienia Chrystusa, tak też wielkiej doznajemy przez Chrystusa pociechy” (2 Kor 1,5). Duchowa łączność z Lourdes przywodzi nam ponadto na myśl macierzyńską troskę Matki Jezusa o braci swego Syna, „pielgrzymującymi jeszcze i narażonymi na niebezpieczeństwa i trudy, dopóki nie zostaną doprowadzeni do szczęśliwej ojczyzny” (Lumen gentium, 62).

W bieżącym roku uwagę naszą kierujemy szczególnie ku dzieciom, stworzeniom najsłabszym i bezbronnym, a pośród nich ku dzieciom chorym i cierpiącym. Są wśród nich małe istoty ludzkie, noszące w swym ciele skutki chorób wywołujących kalectwo, a także te, walczące z chorobami ciągle jeszcze nieuleczalnymi, pomimo postępu medycyny oraz pomocy wybitnych naukowców i pracowników służby zdrowia. Są dzieci zranione na ciele i duszy wskutek konfliktów i wojen oraz niewinne ofiary nienawiści bezmyślnych osób dorosłych. Są „dzieci ulicy” pozbawione rodzinnego ciepła i pozostawione samym sobie, a także nieletni zbezczeszczeni przez ludzi niegodziwych, gwałcących ich niewinność, powodujących w nich uraz psychiczny, która naznaczy je na całe życie. Nie możemy też zapomnieć o niezliczonej rzeszy nieletnich umierających z pragnienia, głodu, braku opieki lekarskiej, jak też o małych wygnańcach i uchodźcach ze swej ziemi, którzy wraz z rodzicami szukają lepszych warunków życia. Wszystkie te dzieci podnoszą niemy krzyk bólu, odwołujący się do naszych sumień jako ludzi i jako wierzących.

Wspólnota chrześcijańska, nie mogąc pozostać obojętna wobec tak dramatycznych sytuacji, poczuwa się do przemożnego obowiązku interwencji. Kościół bowiem, jak napisałem w encyklice „Deus Caritas est” – „jest rodziną Bożą w świecie. W tej rodzinie nie powinno być nikogo, kto cierpiałby z powodu braku tego, co konieczne” (25,b). Pragnę więc, aby także Światowy Dzień Chorego stwarzał wspólnotom parafialnym i diecezjalnym okazję do pełniejszego uświadomienia sobie, że są „rodziną Bożą” i zachęcał je do uwidaczniania we wioskach, dzielnicach i w miastach miłości Pana, która wymaga, „aby w Kościele jako rodzinie żaden z jej członków nie cierpiał, gdy jest w potrzebie” (tamże). Świadectwo miłości stanowi część życia każdej wspólnoty chrześcijańskiej. Kościół od samego początku przekładał zasady ewangeliczne na konkretne gesty, jak o tym czytamy w Dziejach Apostolskich. Dziś, zważywszy na zmienione warunki opieki lekarskiej, odczuwana jest potrzeba jeszcze ściślejszej współpracy między pracownikami służby zdrowia działającymi w różnych instytucjach zdrowotnych a obecnymi na danym obszarze wspólnotami kościelnymi. W tej perspektywie znajduje pełne potwierdzenie wartość pewnej instytucji związanej ze Stolicą Apostolską, jaką jest Szpital Pediatryczny Dzieciątka Jezus, obchodzący w tym roku 140-lecie istnienia.

Ale chodzi o coś więcej. Ponieważ chore dziecko należy do rodziny, która dzieli jego cierpienia, często znosząc wielkie niedogodności i trudy, wspólnoty chrześcijańskie muszą także poczuwać się do pomagania rodzinom dotkniętym chorobą syna lub córki. Za przykładem Miłosiernego Samarytanina potrzebni są ci, którzy pochylają się nad osobami tak ciężko doświadczanymi i potrzebne jest wspieranie ich konkretną solidarnością. W ten sposób przyjęcie i dzielenie cierpienia przekłada się na użyteczne wsparcie dla rodzin chorych dzieci, tworząc wśród nich klimat pogody i nadziei, aby odczuwały one wokół siebie obecność szerszej rodziny braci i sióstr w Chrystusie. Współczucie Jezusa dla płaczu wdowy z Nain (por Łk 7,12-17) i błagalnej modlitwy Jaira (por Łk 8,41-56) stanowią między innymi niektóre pożyteczne punkty odniesienia, aby uczyć się udziału w chwilach udręk fizycznych i moralnych tak wielu doświadczanych rodzin. Wszystko to zakłada miłość bezinteresowną i hojną, odzwierciedlenie i znak miłosiernej miłości Boga, który nigdy nie porzuca swoich dzieci w godzinie próby, lecz nieustannie dostarcza im niezwykłej mocy serca i umysłu, by mogły odpowiednio stawić czoła trudnościom życia.

Codzienne poświęcenie i nieustanne zaangażowanie w służbie chorych dzieci stanowią wymowne świadectwo umiłowania ludzkiego życia, zwłaszcza życia osób słabych i całkowicie uzależnionych od innych. Z całą mocą trzeba mianowicie potwierdzić bezwzględną i najwyższą godność każdego ludzkiego życia. Z upływem czasu nie zmienia się nauczanie nieustannie głoszone przez Kościół, że ludzkie życie jest piękne i należy je przeżywać w pełni także wtedy, gdy jest słabe i otoczone tajemnicą cierpienia. Nasz wzrok powinniśmy skierować ku Ukrzyżowanemu Jezusowi: umierając na Krzyżu chciał On dzielić cierpienie całej ludzkości. W Jego cierpieniu w imię miłości dostrzegamy najwyższy współudział w bólu chorych maleństw i ich rodziców. Mój czcigodny poprzednik, Jan Paweł II, który zwłaszcza u schyłku swego życia dał wspaniały przykład cierpliwego przyjmowania cierpienia napisał: „Na Krzyżu znajduje się «Odkupiciel człowieka», Człowiek boleści, który przyjął na siebie cierpienia fizyczne i moralne ludzi wszystkich czasów, aby w miłości mogli odnaleźć zbawczy sens swych cierpień i wartościowe odpowiedzi na wszystkie swe pytania” (31).
 
Pragnę wyrazić swe uznanie i zachętę organizacjom międzynarodowym i krajowym, troszczącym się o chore dzieci, zwłaszcza w krajach ubogich i które wielkodusznie, z poświęceniem wnoszą swój wkład w zapewnienie im właściwej i serdecznej opieki. Kieruję jednocześnie stosowny apel do odpowiedzialnych poszczególnych państw, aby zwiększano ochronę prawną i środki na rzecz chorych dzieci i ich rodzin. Zawsze, a tym bardziej gdy w grę wchodzi życie dzieci, Kościół ze swej strony gotów jest do szczerej współpracy dążąc do przekształcenia całej cywilizacji ludzkiej w „cywilizację miłości” (por. Salvifici doloris, 30).

Na koniec chciałbym wyrazić duchową bliskość z wami wszystkimi, drodzy bracia i siostry cierpiący z powodu wszelkich chorób. Serdecznie pozdrawiam tych, którzy wam pomagają: biskupów, kapłanów, osoby konsekrowane, pracowników służby zdrowia, wolontariuszy i tych wszystkich, którzy z miłością poświęcają się leczeniu i łagodzeniu cierpień osób dotkniętych chorobą. Szczególne pozdrowienie kieruję do was, drogie dzieci chore i cierpiące: papież obejmuje was ojcowską miłością, wraz z waszymi rodzicami i rodzinami i zapewnia was o szczególnej pamięci w modlitwie, zachęcając was do ufania w macierzyńską pomoc Niepokalanej Maryi Panny. Rozmyślaliśmy o niej raz jeszcze podczas Świąt Bożego Narodzenia, gdy z radością obejmowała w ramionach Syna Bożego, który stał się Dzieciątkiem. Przyzywając nad wami i każdym chorym macierzyńskiej opieki Najświętszej Dziewicy, Uzdrowienia Chorych, wszystkim z serca udzielam specjalnego Apostolskiego Błogosławieństwa.

W dniu 14 styczna br św.Mikołaj zawitał do Zakładu Karnego w Fordonie. Na sali widzeń ten wyjątkowy gość był oczekiwany przez kilkanaście rodzin osadzonych. Spotkanie rozpoczęły Jasełka przygotowane przez młodzież z Gimnazjum nr 2 przy Zespole nr 28 w Bydgoszczy, którymi opiekuje się Salezjanin – Ks. Michał Sabada oraz Katechetka Pani Małgorzata Cichocka-Rzepka.Dzieci tuląc się  do swoich tatusiów mogły zobaczyć Maryję z Dzieciątkiem Jezus, Józefa a także uskrzydlone Anioły i pastuszków. Zobaczyły również pokłon Trzech Króli, którzy przynieśli dary: złoto, kadzidło i mirrę.

  Nastęnie św. Mikołaj rozdawał prezenty ale każda rodzina musiała zaśpiewać kolędę małemu Jezusowi i odpowiedzieć na różne pytania. Dzieci okazały się niezwykle utalentowane i nawet te najmniejsze, zachęcane przez Panią Elżbietę,  pokonując tremę śpiewały pięknie razem z rodzicami do mikrofonu. Pani Elżbieta Rybacka – Katechetka – już wcześniej ujawniła swój dar odkrywania młodych talentów. 

Dzięki zaangażowaniu Pani Elżbiety cały świat mógł posłuchać jak  bydgoszczanka Daria Barszczyk obdarowana przez Pana Boga niezwykłym głosem, podczas Beatyfikacji  Jana Pawła II na Pl. Św. Piotra wyśpiewała słowa Koronki do Miłosierdzia Bożego: „Dla Jego bolesnej męki miej miłosierdzie dla nas i całego świata”. Takim namacalnym owocem Miłosierdzia Bożego było również to spotkanie ze św. Mikołajem dla dzieci więźniów i ich rodzin w  w Zakładzie Karnym w Fordonie, które odbyło się atmosferze Miłości Bożej.

W imieniu uczestników dziękujemy Dyrekcji Zakładu Karnego, Księgarni Ain Karin, Ksiegarni św. Ojca Pio, Wydawnictwu Pallotinum, Wydawnictwu Sióstr Loretanek oraz Polskiemu Towarzystwu Biblijnemu, których dary przyczyniły się do radości dzieci i ich rodziców, a tym samym zwyciężania zła dobrem.

 Przeczytaj całość :

Bóg rodzi się za kratami – red. Michał Bondyra – Przewodnik Katolicki
nr 52/2011