W dniu 14 styczna br św.Mikołaj zawitał do Zakładu Karnego w Fordonie. Na sali widzeń ten wyjątkowy gość był oczekiwany przez kilkanaście rodzin osadzonych. Spotkanie rozpoczęły Jasełka przygotowane przez młodzież z Gimnazjum nr 2 przy Zespole nr 28 w Bydgoszczy, którymi opiekuje się Salezjanin – Ks. Michał Sabada oraz Katechetka Pani Małgorzata Cichocka-Rzepka.

Dzieci tuląc się  do swoich tatusiów mogły zobaczyć Maryję z Dzieciątkiem Jezus, Józefa a także uskrzydlone Anioły i pastuszków. Zobaczyły również pokłon Trzech Króli, którzy przynieśli dary: złoto, kadzidło i mirrę.

  Nastęnie św. Mikołaj rozdawał prezenty ale każda rodzina musiała zaśpiewać kolędę małemu Jezusowi i odpowiedzieć na różne pytania. Dzieci okazały się niezwykle utalentowane i nawet te najmniejsze, zachęcane przez Panią Elżbietę,  pokonując tremę śpiewały pięknie razem z rodzicami do mikrofonu. Pani Elżbieta Rybacka – Katechetka – już wcześniej ujawniła swój dar odkrywania młodych talentów. 

Dzięki zaangażowaniu Pani Elżbiety cały świat mógł posłuchać jak  bydgoszczanka Daria Barszczyk obdarowana przez Pana Boga niezwykłym głosem, podczas Beatyfikacji  Jana Pawła II na Pl. Św. Piotra wyśpiewała słowa Koronki do Miłosierdzia Bożego: “Dla Jego bolesnej męki miej miłosierdzie dla nas i całego świata”. Takim namacalnym owocem Miłosierdzia Bożego było również to spotkanie ze św. Mikołajem dla dzieci więźniów i ich rodzin w  w Zakładzie Karnym w Fordonie, które odbyło się atmosferze Miłości Bożej.

W imieniu uczestników dziękujemy Dyrekcji Zakładu Karnego, Księgarni Ain Karin, Ksiegarni św. Ojca Pio, Wydawnictwu Pallotinum, Wydawnictwu Sióstr Loretanek oraz Polskiemu Towarzystwu Biblijnemu, których dary przyczyniły się do radości dzieci i ich rodziców, a tym samym zwyciężania zła dobrem.

 Przeczytaj całość :

Bóg rodzi się za kratami – red. Michał Bondyra – Przewodnik Katolicki
nr 52/2011

Pani Silvana Oczkowska

 Potulice były ostatnim miejscem  serii koncertów ewangelizacyjnych w Zakładach Karnych w ramach XXX TKCH. Podobne spotkania odbyły się wAreszcie Śledczym, OZ AŚ w  Bydgoszczy oraz w ZK w Koronowie. Wszystkie spotkania miały za zadanie ukierunkować myślenie osadzonych
według słów Jana Pawła II bł:

“Wymagajcie od siebie chocby inni od was nie wymagali”.

Program koncertu był bardzo bogaty.

- Piękna, refleksyjna poezja, napełniona duchem chrześcijańskim Pani Silvany Oczkowskiej – przedstawicielki Sejmiku Kujawsko-Pomorskiego przykuwała uwagę i otwierała serca obecnych na sali osadzonych,  gospodarzy oraz gości.

- Koncert w wykonaniu niezwykłego duetu – Piotra Zaporowicza oraz Macieja Różyckiego oraz  występ 12 – letniej skrzypaczki Justyny Grudzień z Poznania, dopełniła młodzież Fundacji Dzieło III Tysiąlecia, przpominając  w czytanych fragmentach Dzienniczka św. Faustyny o Miłosiedziu Bożym dla najzatwardzialszych grzeszników.  

- Świadectwa byłych więźniów Tomka i Jana były namacalnym dowodem właśnie  Miłosierdzia Bożego. Tomek – bardzo spontaniczny - kiedyś pod wpływem alkoholu i narkotyków – szczególnie agresywny chuligan w jednym z mniejszych miasteczek naszego Województwa, dzisiaj człowiek pracy i głebokiej medytacji nad Pismem Świętym, modlitwy Różańcowej i Koronki do Miosierdzia Bożego, człowiek Eucharystii, który próbuje wynagrodzić wyrządzone ludziom zło.

- Jan – który dawniej, omijajac skrzętnie X Przykazań chciał rzadzić ludźmi i światem, zapłacił za to 12 latami więzienia. Tam w więzieniu zatknął się z Dzienniczkiem św. Faustyny. “Dzienniczek przeczytałem  od deski do deski trzy razy. Kiedy przeczystałem go pierwszy raz – pomyślałem, że albo ta Faustyna była wariatka albo świetą !  Ale, kiedy Dzienniczek przeczytałem drugi raz do połowy – wiedziałem już napewno , że Ona była świętą… Dzisiaj Dzienniczek św. Faustyny towarzyszy mi każdego dnia, nawet  podczas wyjazdów i w nim znajduję odpowiedzi na nurtujące mnie pytania.” - powiedział w  świadectwie Jan. Na koniec recytował swojgo autorstwa psalm, który popełnił po przeczytaniu Dzienniczka Miłosierdzie Boże w Duszy Mojej – św. Faustyny Kowalskiej.

      Psalm do … SŁOWA

  Poprzez słowa Twoje z ciemności wyszedłem
  Moja pusta dolina wypełnia się nadzieją.
  Idę zatem każdego dnia na pastwisko,
  Woda płynąca ze źródła Twej mocy
  Orzeźwia życie, rozsiewa zieleń pastwisk,
  Namaszcza grzeszne ciało olejkiem pojednania.
  Trzymając co dnia kielich czynów moich
  Nie ulęknę się zła, Twoje
  „Przyjdę, jesteś w sercu moim” pozwala mi
  Zamieszkać w świecie prawdy słowa żywego.

  Jan Woźniak
                   maj 2008 rok

DZIĘKUJEMY WYDAWNICTWU  SIÓSTR LOTRETANEK
ORAZ WYDAWNICTWU KEM W WARSZAWIE
ZA PIĘKNE MATERIAŁY EWNGELIZACYJNE
ROZPROWADZONE W ZAKŁADACH KARNYCH
PODCZAS XXX TYGODNIA KULTURY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ.
JAK RÓWNIEŻ ZA  WSPARCIE FINANSOWE FIRMIE,
KTÓRA CHCE POZOSTAĆ ANONIMOWA
- SERDECZNE BÓG ZAPŁAĆ !

Z PAMIĘCIĄ W MODLITWIE

“BRACTWO WIĘZIENNE”

Wpłat na rzecz Parafii  można dokonywać na konto:
Dom Zakonny Towarzystwa Jezusowego w Bydgoszczy
37 15401027 2001750026420001Wezwanie do odbudowy światyni – STARY TESTAMENT – Księga Aggeusza 1,2-15

«Tak mówi Pan Zastępów: Ten lud powiada: “Jeszcze nie nadszedł czas, aby odbudowywać dom Pański”. <Wówczas Pan skierował te słowa przez proroka Aggeusza>:Czy to jest czas stosowny dla was, by spoczywać w domach wyłożonych płytami, podczas gdy ten dom leży w gruzach? Teraz więc – tak mówi Pan Zastępów: Rozważcie tylko, jak się wam wiedzie! Siejecie wiele, lecz plon macie lichy; przyjmujecie pokarm, lecz nie ma go do sytości; pijecie, lecz nie gasicie pragnienia; okrywacie się, lecz się nie rozgrzewacie; ten, kto pracuje, aby zarobić, pracuje [odkładając] do dziurawego mieszka !
Tak mówi Pan Zastępów: Wyjdźcie w góry i sprowadźcie drewno, a budujcie ten dom, bym sobie w nim upodobał i doznał czci – mówi Pan.
  Rozważcie tylko, jak się wam wiedzie! Wyglądaliście wiele, a oto macie mało, a kiedy [i to niewiele] znieśliście do domu, Ja to rozproszyłem. Dlaczego tak się dzieje? – wyrocznia Pana Zastępów: Z powodu mego domu, który leży w gruzach, podczas gdy każdy z was pilnie się troszczy o swój własny dom. Dlatego niebiosa nad wami zatrzymały rosę, a ziemia nie dała swego urodzaju.  Ja sprowadziłem bowiem suszę na ziemię i na góry, na pszenicę, na winne krzewy i na oliwki – na wszystko, cokolwiek może wydać rola, na ludzi i na bydło, i na wszelką pracę rąk».
Zorobabel, syn Szealtiela, i arcykapłan Jozue, syn Josadaka, a także cała Reszta ludu usłyszeli wówczas głos Pana Boga swego i słowa proroka Aggeusza – jako że wysłał go ich Pan Bóg – i lud przejął się lękiem przed Panem. Aggeusz zaś, wysłannik Pański, pełniąc to poselstwo Pańskie, przemówił do ludu tymi słowami: «Ja jestem z wami! – wyrocznia Pana». Pobudził więc Pan ducha Zorobabela, syna Szealtiela, namiestnika Judy, i ducha arcykapłana Jozuego, syna Josadaka, a także ducha całej Reszty ludu; przyszli więc i wzięli się do pracy przy domu swego Boga, Pana Zastępów, dnia dwudziestego czwartego szóstego miesiąca, w drugim roku [rządów] króla Dariusza.

       Ekscelencja ks. bp Józef Zawitkowski, który zaszczycił naszą pątniczą wspólnotę pasterską obecnością, jest szczególnym orędownikiem Bożego wędrowania do Najlepszej Matki. W wierszu “Pielgrzymka” zawarł wzruszające treści: “ Idą pielgrzymi na Jasną Górę;

  A przecież miały trawą 
  Zarosnąć pielgrzymie szlaki.
  Błogosławione wasze stopy umęczone.
 Niech was w dzień obłok osłania,
 A nocą słup ognia niech  was prowadzi.
 Tylko kochane dzieciaki i wszyscy pielgrzymi
 Powiedzcie mi
 Dlaczego wyście szli za Krzyżem?
  Podziwiam tylko niepełnosprawnych
  I ich opiekunów.
  Tyle kilometrów prowadzicie 
  Wózki z chorymi,
  Przewijacie ich jak niemowlęta,
  Karmicie z tro0ską matki.
  Podziwiam starszych, chorych”  Przeogromnym skarbem warszawskiej PPN są ludzie chorzy oraz bracia osadzeni, którzy otrzymali łaskę posługiwania właśnie tym, dotkniętym niemocą, często zdanym wyłącznie na pomoc innych. Każdy dzień zajmowania się osobą niepełnosprawną stawał się wielkim fizycznym i duchowym wyzwaniem. U wielu braci osadzonych dokonało się odkrycie samych siebie za sprawą ożywiającego działania Ducha Świętego, podjętych przemyśleń, “odszukania” własnych charyzmatów, spojrzenia na dotychczasowe życie. I tak, brat Michał z Wołowa postanowił w przyszłości służyć Bogu i bliźniemu niosąc apostolską posługę cierpiącym i opuszczonym.
      Pielgrzymka stała się dla nas wędrownymi rekolekcjami Civitas Dei (Bożego Miasta). Msza święta, Różaniec,  Koronka do Bożego Miłosierdzia, Godzinki, katechezy, Boży śpiew sprawiły, że jesteśmy “mniej zwietrzałą solą”.
      Pielgrzymkowe, głębokie przeżywanie Eucharystii pozwoliło zrozumieć, że Maryja jest drogą pełnego urzeczywistnienia naszego człowieczeństwa w Bogu. Niepokalana gromadziła nas wokół jednego Stołu Pana. Sakrament Eucharystii stał się dla nas autentycznym misterium o wymiarach eklezjalnych, jak i społecznych, pokarmem na życie wieczne, łamanym przy wspólnym stole, a Ciało i Krew Pana jedyną rękojmią komunii braterskiej dopełniającej się w agapie wspólnej miłości.
     Arcydzieła przyrody Boga Stwórcy rozpościerały się przed nami z każdym krokiem nienaganne linie krajobrazu, pachnące doliny, leciwe lasy, strumienie niosące chłód i urywane szemranie. Jak nie przywołać w tym momencie słów bł. Jana Pawła Wielkiego:
    ” Co mi mówisz górski strumieniu?
    W którym miejscu się ze mną spotykasz.
     Ze mną, który przemijam
    Podobnie jak ty”

                      (Tryptyk Rzymski)
   Zawsze jest czas sposobny, by dziękować. Bądź wywyższony Panie za wszelkie łaski, których doświadczyliśmy na pielgrzymkowej drodze do Matki Bożej. “Ona jest taka polska, taka nasza i moja” (ks. Bp Zawitkowski). Dzięki Ci  Panie zwłaszcza za dar zakonników i kapłanów, którzy tak mężnie mocną ręką, czułym sercem prowadzili nasze “Civitas Dei”. Dzięki Ci Panie za troskliwe siostry Bractwa Więziennego z Warszawy. Na całym szlaku spotykaliśmy ludzi szlachetnej życzliwości”, by każdy pielgrzym był syty i miał siłę wędrować do tronu Królowej Ojczyzny.
    Powitanie Pieszej Pielgrzymki Niepełnosprawnych przez mieszkańca grodu Pani Jasnogórskiej stało się wielkim spektaklem entuzjazmu Bożej jedności dzieci Najlepszej Matki, niekończących się braw, uczestnictwem w wyzwalającej miłości Jedynego Pana, spełnianiem się naszego człowieczeństwa.
                                     
Pielgrzym Tadeusz Kuczun

………………………………………………………………………..

 Świadectwo Elżbiety

Po raz pierwszy uczestniczyłam w Warszawskiej Pielgrzymce dla Niepełnosprawnych do Częstochowy z udziałem Więźniów, którzy pchali wózki z Niepełnosprawnymi. Ten czas pielgrzymowania z Niepełnosprawnymi Braćmi i Siostrami wraz z Więźniami był dla mnie wielkim ubogaceniem. Był to okres łask Bożych oraz przemiany naszych serc, mojego oraz osadzonych w różnych Zakładach Karnych, którzy zostali przydzieleni do opieki nad dziećmi. Dbanie o porządek na miejscach odpoczynku, transportu i pomocy pielgrzymującym w drodze. Byłam świadkiem przemiany ich postrzegania świata, patrzenia w przyszłość, rozmowyo  planach życiowych i ambicjach. Z dnia na dzień widziałam ogromne postępy: w myśleniu, ocenianiu sytuacji, czego sami z początku nie byli świadomi. Moje serce pękało z radości, gdy widziałam coraz większą łagodność na ich twarzach i błysk wzruszenia w ich oczach. Byli bardzo zdziwieni takim uczuciem które odczuwali w swoim sercu, chętnie rozmawiali o swoim życiu, często żałowali że doświadczyli łaski przemiany serca tak późno. Czuli natchnienie od Boga i ogrom łaski które spływały na nich w czasie pielgrzymowania. Mogę śmiało powiedzieć, że jedenastu  Wolontariuszy-Więźniów, przeżyło i doświadczyło dobra, jakiego w swoim życiu nigdy nie odczuli, bo dobro przyszło od ludzi którymi się opiekowali.

To właśnie od Niepełnosprawnych doświadczyli serdeczności i wdzięczności oraz uśmiechu w zamian za okazaną pomoc. Widziałam wielkie wzruszenie u “mojego podopiecznego” Roberta, który opowiadał mi o pewnej sytuacji. Pewnego deszczowego dnia, kiedy przyjechaliśmy na miejsce odpoczynku, Robert widząc dziecko siedzące na wózku poczuł potrzebę przeniesienia go w zadaszone miejsce, aby nie mokło na deszczu. Wziął więc dziecko na ręce i przeniósł do domu. W podziękowaniu   dziecko spojrzało mu  w oczy i serdecznie się do niego uśmiechnęło. W tym momencie  stał się cud – CUD   przemiany jego SERCA. Potem Robert mówił, że oddałby wszystko, by przeżyć tą sytuacje jeszcze raz. Bogu dziękuję za ten uśmiech, który zmienił  serce mojego Brata Więźnia. Dzisiaj, kiedy wspominam ten czas, śmiało mogę powiedzieć, że ta Pielgrzymka zostanie w mojej pamięci i w pamięci  Więźniów do końca życia.

Z pamięcią w modlitwie
Elżbieta Krzywik

Już tradycyjnie we wrześniu “Bractwo Więzienne” wraz z Odnową w Duchu Świętym, w ramach przygotowania do Odpustu w    bydgoskiej Katedrze, uczestniczy w  Eucharystii oraz w modlitewnym czuwaniu, przed Cudownym Obrazem Matki Bożej Pięknej Miłości. W spotkaniu uczestniczyło oprócz wolontariuszy 13 osadzonych z OZ AS w Bydgoszczy – recydywistów. Przeżycia duchowe
w Katedrze, mały spacer po Starym Mieście i agapa u Ojców Jezuitów, były wielkim darem dla naszych Braci za murami, którzy nie poznali wcześniej Bożej Miłości. 

Świadectwo Więźnia Piotra

Słowami nie potrafię wyrazić tego co czuję po tym jak  06.09.2011 roku poszliśmy w ramach organizowanych przez „Bractwo” wyjść do Kościoła i uczestniczyłem we Mszy wieczornej i modlitewnym czuwaniu. Samo bycie w Kościele po kilkunastu latach było dla mnie czymś nowym. Miałem wrażenie, że po całym ciele chodzą po mnie mrówki i serce mi waliło, tak jak by miało wyskoczyć z miejsca, w którym jest. Na dodatek ogarniał mnie pot, pociły mi się dłonie, stopy a w gardle jak bym miał wlany ołów,  kiedy myślałem, że zaraz będę czytał Modlitwę Powszechną ! Miałem taką ochotę podejść do Ani i powiedzieć, że ja nie dam rady  przeczytać publicznie tych kilku wersetów Modlitwy.

Dzisiaj wiem, że takimi myślami w tamtej chwili kierował mną szatan. I wiem jedno, że Bóg zwyciężył, bo bardzo w Niego wierzę. Ponadto nie myślałem, że wytrzymam trzy godziny  w  Kościele. Owoce zebrałem po zakończeniu Mszy świętej. Wychodząc czułem się jak bym miał skrzydła, byłem podekscytowany, czułem się jak dziecko, które dostaje coś nowego i smacznego, a przede wszystkim pragnącego więcej do jedzenia.

 Zgłosiłem się do Kapelana Więziennego z prośbą o przygotowanie mnie do sakramentów, ponieważ nie jestem nawet ochrzczony.

Dzisiaj wiem, że będąc bliżej Boga, modląc się  i  uczestnicząc we Mszy Świętej w więzieniu, jak i chodząc do Kościoła na wolności, będę innym człowiekiem, inaczej patrzącym na swoje życie.
Utraciłem Wolność ale jestem wewnętrznie Wolny w Chrystusie.

Piotr

  Bóg widzi zło którego  dopuścili się ci ludzie w swoim życiu i tych których skrzywdzili ale w swoim Miłosierdziu  dotknął ich swoją  Miłością, przemieniając ich serca. Przebaczenie sobie – to światło na nowe życie, które jest drogą do przemiany  człowieka. Byłam pod wielkim wrażeniem  przemiany ich serc,  miłości Boga jaka zagościła w ich sercach, a także moim sercu. Czułam się szczęśliwa, mając ogromną nadzieję i wiarę w odrodzenie każdego człowieka - że jest to możliwe.  Zdałam sobie sprawę, że to wszystko dzieje się za pomocą ludzi, których Bóg stawia na naszej drodzek ludzi dobrej woli - nas wolontariuszy  i rzeszy urzędników państwowych oraz służb więziennych ich przychylności  i  rozumienia tak bardzo złożonych, trudnych wręcz i niezrozumiałych po ludzku problemów  każdego człowieka. Największym obciążeniem  jest tak często jest grzech z czasów dzieciństwa i młodości,  braki wychowania, słabości i grzechów  rodziców a także środowiska,  w którym żyjemy. Przebaczenie sobie i prośba o przebaczenie tych których skrzywdzono, prowadzi do bycia lepszym człowiekiem, do przemiany wewnętrznej i nowego życia.   Wówczas serce otwiera się na miłość Boga, a to jest najprostsza droga zmiany, uczuć, emocji i empatii i czynów wobec drugiego człowieka. Zaczyna się widzieć i kochać innych ludzi, potrzebujących miłości i przebaczenia.  Tak zaczyna się służba na rzecz drugiego człowieka.  Dotarcie wolontariuszy do osób skazanych jest nieocenioną pomocą w ich przemianie myślenia, postępowania, zachowania i prawdziwej przemiany serca.  Podczas normalnej rozmowy, gdzie najważniejsza jest akceptacja tego człowieka takim jakim jest dzisiaj, powoduje powolne otwieranie się na Łaski. I to daje nadzieję na odzyskanie tego człowieka  dla społeczeństwa, po wyjściu na wolność. Bogu dziękuję za łaskę bycia na tym Zjeździe, bo to doświadczenie,  a także wsłuchanie się w siebie, pozwoliło mi przemienić także moje życie i wartości. Teraz  wiem co tak naprawdę jest ważne w życiu, przekonałam się, że my – wolontariusze jesteśmy bardzo potrzebni  tym osadzonym,  bo wystarczy czasami tylko słuchać, mało mówić, po prostu być  z nimi, a sam Bóg otwiera najbardziej zatwardziałe serca, oczyszcza, robi to bardzo delikatnie i subtelnie z Miłości jaką umiłował każdego z nas
Musimy pamiętać, że osadzeni  w Zakładach Karnych są żywym Kościołem, w którym żyje i mieszka BÓG, który  Ewangelii mówi:
  „…Byłem w więzieniu, a przyszliście do mnie” (Mt 25, 36)

Bogu dziękuję za dar uczestnictwa w Zjeździe Proson Fellowship.  Zostałam bardzo umocniona w mojej posłudze wolontariusza w Bractwie Więziennym i drodze którą mam iść. Dziś nie czuję ciężaru posługi jaką na siebie przyjęłam,  bo spotkałam żywego BOGA, którego  jarzmo jest słodkie , a ciężar lekki.
 
Mt 11,28-30 Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie.

Umocniona w Panu   
Elżbieta Krzywik
Krajowa Prezes 
Stow.”Bractwo Więzienne”

Na zakończenie odbyło się spotkanie z Alfredem Mańko – wolontariuszem Stowarzyszenia, który kilka dni temu wrócił ze Zjazdu Prison Fellowship  w Toronto i podzielił się ze wszystkimi swoimi przeżyciami z działalności “Bractwa Więziennego” w skali międzynarodowej a także  o nowatorskich projektach oddziaływania na osoby skazane, z których może najciekawszy polega na doprowadzeniu do pojednania przestępcy z ofiarą.